Hamd Allah'a mahsustur, O'na hamd eder, O'ndan yardım ve mağfiret dileriz. Nefislerimizin şerrinden ve amellerimizin kötülüklerinden Allah'a sığınırız. Allah kimi hidayete erdirirse, onu saptıracak hiç kimse yoktur. Kimi de saptırırsa ona hidayet verecek hiç kimse yoktur. Şehadet ederim ki Allah'tan başka hak mabud yoktur, O tektir, hiçbir ortağı yoktur. Yine şehadet ederim ki Muhammed O'nun kulu ve Resulüdür. Allah'ın salatı ve çokça selamı onun alinin ve ashabının üzerine olsun.

Ey Allah'ın kulları, Allah'ın sizlere emrettiği gibi O'ndan sakının. Nitekim yüce Allah şöyle buyurmuştur:

“Ey İman edenler! Allah'a karşı gelmekten sakının ve doğru söz söyleyin ki, Allah sizin işlerinizi düzeltsin ve günahlarınızı bağışlasın. Kim Allah’a ve Resulü'ne hitap ederse muhakkak büyük bir başarıya ulaşmıştır.” (Ahzab Suresi, 70-71)

Ey Müslümanlar! (Sünni yada Şia ayrımı yapmadan) Biliniz ki Allah'ın bize ihsan ettiği en büyük nimetlerden biri bizleri din kardeşi kılmış olmasıdır. Nitekim Yüce Allah, apaçık kitabında şöyle buyurmuştur: “Müminler ancak kardeştir” (Hucurat Suresi,10). İşte bu kalpleri birbirine kaynaştıran en sağlam bağdır. Bu iman bağı, akide bağı, takva bağı, gerçek kardeşlik ve Allah'ın selim kalpler üzerine fıtri olarak yerleştirdiği sevgidir. Onun yanında bütün diğer bağlar değerini yitirir, onun karşısında bütün ilişkiler geri planda kalır.

Ebu Hüreyre (R.A)’ın rivayet ettiğine göre Resulullah (SAS) şöyle buyurmuştur. “Birbirinize haset etmeyin. Fiyatları suni olarak yükseltmeyin. Birbirinize kin beslemeyin. Birbirinize sırt çevirmeyin. Biriniz diğerinin yaptığı alışveriş üzerine satış yapmasın. Ey Allah'ın kulları! Kardeş olun. Müslüman, müslümanın kardeşidir. Ona zulmetmez, onu yardımsız bırakmaz ve onu hor görmez. Takva buradadır.”

Resulullah (SAS) bunu söylerken üç defa göğsüne işaret etti. “Kişiye kötülük olarak müslüman kardeşini hor görmesi yeter. Müslümanın; canı, malı ve ırzı diğer müslümana haramdır.” Ey müslümanlar! Şüphesiz müslümanlar arasında kardeşlik ve danışma dini bir farzdır. Nebi (SAS) bu bağın mahiyetini açıklamak için bize en güzel örneği vermiş ve şöyle buyurmuştur:

“Müminler birbirlerini sevmekte, birbirlerine merhamet etmekte ve birbirlerini korumakta bir vücuda benzerler. Vücudun bir uzvu hasta olduğu zaman diğer uzuvlar da bu sebeple uykusuzluğa ve ateşli hastalığa tutulurlar.” Böylece Nebi (SAS) müslümanları tek bir bütün, tek bir vücut ve tek bir bina olarak nitelendirmiştir.

Bu sebeple onların birbirlerine merhamet etmeleri, şefkat göstermeleri, samimiyetle nasihat etmeleri, hak üzere birbirlerine destek olmaları ve kendileri için sevdikleri her şeyi din kardeşleri için de istemeleri vaciptir. Nitekim Ebu’d-Derda (RA) şöyle derdi: “Ben secdelerimde kardeşlerimden 70 kişi için dua ederim.”

Müslüman yalnız kendisi için yaşayan bir kimse değildir. Bilakis o, her durumda bir din kardeşinin yanında olur ve zamanın zorlukları karşısında ona yardım elini uzatır. Nitekim Nebi (SAS) şöyle buyurmuştur:

“Müslümanlar tek bir adam gibidir. Onun gözü rahatsız olursa bütün bedeni rahatsız olur; başı rahatsız olursa da bütün bedeni rahatsız olur.”

Yine Nebi (SAS) şöyle buyurmuştur: “Mümin, iman ehli için bedenin başı mesabesindedir. Baş, bedenin çektiği acıyı nasıl hissederse, mümin de iman ehlinin başına gelenlerden dolayı acı duyar.”

Ey kardeşler, müslümanlar arasındaki dayanışma tamamlayıcı bir husus değil, bilakis iman hayatının temel esaslarından biridir. Nimetlerin devamı ve musibetlerin ilerlemesi de buna bağlıdır. Nitekim İslam, dağınık kalpleri bir araya getirmek ve birbirinden uzaklaşmış nefisleri kaynaştırmak için gelmiştir.

Bizden beklenen dayanışma, bir takım sorumlulukları yerine getirmemizi gerektirir. Bunlardan bazıları şunlardır: Kalplerimizi kin, haset ve nefretten arındırmak, insanlara eziyet vermekten kaçınmak, mazluma yardım etmek ve zalimi zulmünden alıkoymak suretiyle hakkın yanında yer almak, din kardeşlerimizin durumunu gözetmek, onların gönüllerini hoş etmek ve her türlü destek ve teselliyle onlara sahip çıkmaktır.

Müslüman, kardeşlerinden birini fakirlik, ihtiyaç, bir sıkıntı veya bir musibet içinde gördüğünde onun haline sevinmez. Bilakis ona merhamet eder, başına gelenlerden dolayı üzüntü duyar, acısını hisseder, ihtiyaç duyduğu konuda yardım eder ve uğradığı musibetin yükünü hafifletmeye gayret eder.

Ey iman kardeşleri! Allah için kardeşliğin gerektirdiği hususlarda biri de ümmet fertlerinin kendi aralarında dayanışma içinde olmaları ve birbirlerine yardım etmeleridir.

Nitekim Yüce Allah şöyle buyurmaktadır: “İyilik ve takva üzerinde yardımlaşın.” (Maide Suresi 2. Ayet). Allah-u Teala dini ve dünyevi bütün hayırlı işlerde yardımlaşmayı emretmiştir. Bunların tamamı iyilik ve takva kapsamındadır.

Din hususunda yardımlaşmanın en önemli örneklerinden biri de iyiliği emretme ve kötülükten sakındırma konusunda yardımlaşmaktır. Aynı zamanda insanlara hayır öğretme ve Allah-u Teala'ya davet etme konusunda yardımlaşmaktır. Bu yardımlaşmanın en faziletli ve etkisi en güzel olan şekillerindendir. Çünkü bunda cahili irşadı, gaflette olanın uyarılması, sapkın kimsenin hidayete vesile olunması ve toplumun ıslahı vardır. Bu görev her müslümanın gücü nispetinde yerine getirilmesi gereken bir sorumluluktur. Kimi ilmiyle, kimi malıyla, kimi sahip olduğu nüfuzuyla, kimi de bu hayra rehberlik ederek ve insanları ona teşvik ederek bu konuda yardımlaşır. Bu hayırlı alanda yardımlaşmalarının ecrileri ne kadar da büyüktür!

Resulullah (SAS) şöyle buyurmuştur: “Hidayete davet eden kimseye, kendisine uyanların sevabı kadar sevap verilir. Bu onların sevablarından da hiçbir şey azaltmaz.”

Dünyevi işlerde meşhur olan yardımlaşmaya gelince bunun pek çok alanı vardır ve insanların bu konudaki yardımlaşmaya olan ihtiyaçları hiçbir zaman sona ermez.

Bu yardımlaşma örneklerinden biri de sıkıntı içinde olanların dertlerini gidermek ve ihtiyaç sahiplerinin ihtiyaçlarını karşılamaktır. İnsanlar, böyle zor zamanlarda birbirleriyle yardımlaşmaya ne kadar çok ihtiyaçları vardır!